Ο Φείδων τον 7ο αιώνα π.Χ. ανέβηκε στο ναό της Ήρας και κατέθεσε δέσμη οβολών, θέλοντας έτσι να δώσει έμφαση στην αντικατάσταση αυτού του νομίσματος.
Γιατί όμως το ονόμασε δραχμή; Η λέξη προέρχεται από το «δράττω» που σημαίνει μπορώ να πράξω ή όσα μπορεί να περιλάβει το χέρι μας. Και επειδή τότε χωρούσαν στην παλάμη οι έξι οβολοί οι οποίοι αντικαταστάθηκαν από το νέο νόμισμα αυτό πήρε την ονομασία δραχμή.
Η βασική αυτή νομισματική μονάδα, κατασκευαζόταν από άργυρο και αργότερα, έως το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, από κράμα χαλκού και νικελίου.

Νεότερα Ελληνικά
Νομίσματα 19ος-21 αι μ.Χ.
Οι σειρές των πρώτων νεότερων ελληνικών νομισμάτων δημιουργήθηκαν από τους πρώτους ηγεμόνες τον Ι. Καποδίστρια, τον Όθωνα, αλλά και τον Γεώργιο Α΄.
Η νομισματική κατάσταση που διαμορφώθηκε στα Επτάνησα αποτέλεσε τον πρόδρομο για τη δημιουργία ελληνικού εθνικού νομίσματος αμέσως μετά την ίδρυση του πρώτου ελληνικού κράτους. Ο αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία τους από την τουρκική κυριαρχία συνδυάστηκε από μια εξίσου οργανωμένη προσπάθεια για την επίτευξη της οικονομικής τους αυτονομίας.

Το ζήτημα της κοπής εθνικού νομίσματος απασχόλησε από νωρίς την προσωρινή Διοίκηση της Ελλάδας, προσέκρουσε όμως σε δύο βασικά προβλήματα: την έλλειψη πολύτιμων μετάλλων και την αδυναμία εξεύρεσης νομισματοκοπτικής μηχανής και έμπειρου προσωπικού.

Οι προσπάθειες καρποφόρησαν το 1828 όταν ο κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας ενέκρινε σχέδιο ψηφίσματος για κοπή νομίσματος.
Σύμφωνα με αυτό, προτάθηκε η καθιέρωση του αργυρού Φοίνικα ως νομισματική μονάδα. Το πρώτο σύγχρονο ελληνικό νομισματοκοπτείο εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, απ' όπου συμπτωματικά ξεκίνησε η παραγωγή ελληνικών νομισμάτων στην αρχαιότητα.

Οι περιορισμένες κοπές του Φοίνικα δεν κατάφεραν να εκτοπίσουν τα εισαγόμενα νομίσματα και η εισροή οθωμανικών και ευρωπαϊκών νομισμάτων για την εξυπηρέτηση των εσωτερικών και διεθνών συναλλαγών επιταχύνθηκε.

Το 1832 θεωρείται σταθμός για την ελληνική νομισματοκοπεία, καθώς μετά από απουσία πολλών αιώνων, η αργυρή δραχμή επανεμφανίζεται. Η απόφαση όμως του ελληνικού κράτους να θέσει σε νόμιμη ισχύ διάφορες ευρωπαϊκές νομισματικές μονάδες, έπαιξε αρνητικό ρόλο στην εξέλιξη της δραχμής. Διατάγματα της περιόδου αυτής καθόριζαν τις ανταλλακτικές ισοτιμίες εις βάρος του νεοκοπέντος εθνικού νομίσματος. Η κερδοσκοπία πήρε τέτοιες διαστάσεις, ώστε το 1858 επιτράπηκε η κυκλοφορία οθωμανικών νομισμάτων παρότι αυτά θεωρούνταν απαγορευμένα από το 1833.

Μετά την απομάκρυνση του Όθωνα από το θρόνο και την ανακήρυξη σε βασιλιά του Γεωργίου Α' η Ελλάδα το 1867, προκειμένου να επιλύσει τα προβλήματα που είχαν συσσωρευτεί στο δημοσιονομικό τομέα, προσχώρησε στη Λατινική Νομισματική Ένωση, την οποία αποτελούσαν η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ελβετία και η Ιταλία. Οι πέντε χώρες έκοβαν χρυσά και αργυρά νομίσματα με ίδιο τίτλο και βάρος. Τα νομίσματα αυτά κυκλοφορούσαν σε όλες τις χώρες-μέλη με την ίδια ισοτιμία. Αξιοσημείωτη επίσης ήταν και η έκδοση σειράς νομισμάτων από την Κρητική πολιτεία, αμέσως μετά την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους το 1898, σε μια προσπάθεια οικονομικής απεξαρτησίας από τις εκδόσεις των τυπικών επικυρίαρχων της (Γάλλοι-Βρετανοί-Ρώσοι-Ιταλοί).

Τα κρητικά νομίσματα ήταν ιδίου βάρους και ποιότητας με τ' αντίστοιχα ελληνικά και παρέμειναν με ισχύ μέχρι και μετά την ένωση του νησιού με την Ελλάδα το 1913.
Η τελευταία αργυρή ελληνική δραχμή έφερε τη χρονολογία 1911. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, ο Α' παγκόσμιος πόλεμος και η Μικρασιατική εκστρατεία, εξάντλησαν τα αποθέματα σε πολύτιμα μέταλλα. Η δραχμή της πρώτης ελληνικής Δημοκρατίας το 1926, ήταν από νικέλιο και παρέμεινε σε χρήση έως τη γερμανική κατοχή.
Επανήλθε το 1954 μετά από εφαρμογή μέτρων εξυγίανσης της οικονομίας, αλλά ο αυξανόμενος πληθωρισμός μείωσε σταδιακά την αξία της καθιστώντας τη απλό λογιστικό νόμισμα.

Τα πρώτα μεταπολεμικά νομίσματα κόπηκαν το 1954 από το βασιλιά Παύλο. Τα κέρματα των 5,10 και 20 λεπτών ήταν από αλουμίνιο, τα κέρματα των 50λεπτών, της 1δραχμής, τα δίφραγκα και τα τάλιρα ήταν χαλκονικέλινα. Το 1958 κυκλοφόρησε και το δεκάρικο, το οποίο ήταν νικέλινο, ενώ δύο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε το ασημένιο εικοσάρικο.

Το 1963 κόπηκαν τα πρώτα 30αρικα από ασήμι ως αναμνηστικό της δυναστείας. Σ' αυτά απεικονίζονταν οι πέντε βασιλείς της Ελλάδας, ο Γεώργιος Α΄, ο Κωνσταντίνος, ο Αλέξανδρος, ο Γεώργιος Β΄ και ο Παύλος, ενώ από την πίσω πλευρά είχαν το χάρτη της Ελλάδας.

Τα πρώτα νομίσματα μετά τη μεταπολίτευση κόβονται το 1976 και είναι των 10, των 20 και των 50 λεπτών, δραχμές και δίφραγκα, τάλιρα, δεκάρικα και εικοσάρικα.

Νομισματικό Μουσείο Αθηνών
Ένα από τα ελάχιστα στον κόσμο και το μοναδικό στον Ελλαδικό χώρο, είναι το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών, του οποίου η ιστορία ξεκινά από το 1829. Η συλλογή, η οποία περιλαμβάνει περίπου 600.000 νομίσματα που καλύπτουν τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, τη ρωμαιοκρατία, το Βυζάντιο, το δυτικό Μεσαίωνα και τους νεότερους χρόνους, φιλοξενείται στο Ιλίου Μέλαθρων, την κατοικία του Επιφανούς αρχαιολόγου Ερρίκου Σλήμαν, σε σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ. Εκτός όμως από τα νομίσμτα, στη συλλογή του Μουσείου περιλαμβάνονται «θυσαυροί» το σύνολο δηλαδή των νομισμάτων που βρέθηκαν μαζί και κατά κανόνα είχαν αποκρυβεί σκόπιμα από τους κατόχους τους, ανασκαφικές μαρτυρίες, μολυβδόβουλα, μετάλλια και πολύτιμοι λίθοι.

Το Νομισματικό Μουσείο Αθηνών διαθέτει επίσης μια πολούσια βιβλιοθήκη 10.000 τόμων, συγγραμμάτων του εξειδικευμένου χώρου της νομισματικής, της ιστορίας και της συγιλλογραφίας, ενώ υπάρχει και ένα εξοπλισμένο εργαστήριο για τη συντήρηση του μετάλλου.
Γι' αυτούς τους λόγους, το Μουσείο αποτελεί ήδη ένα βασικό πόλο έλξης των μελετητών, ενώ ανάμεσα στις δραστηριότητες του εντάσσονται οι εκδόσεις, η παραγωγή CD-ROM και Video, η διεξαγωγή μικρών επιστημονικών συναντήσεων, καθώς επίσης οι διαλέξεις και οι κύκλοι μαθημάτων νομισματικής.

Σχόλια (1)

Αφήστε το σχόλιό σας

Όνομα


Σχόλιο


Αποστολή