Προέλευση του χορού Oriental
Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει γυναικεία αγάλματα που παριστάνουν τυπικές φιγούρες του χορού οριεντάλ στη Σουμερία και στη Μεσοποταμία. Τα αγάλματα αυτά αποδεικνύουν το σημαντικό ρόλο των γυναικών στην κοινωνία και τη σημασία που είχαν η μουσική και ο χορός στις θρησκευτικές τελετές και στις κοινωνικές εκδηλώσεις.

Ο χορός Oriental υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι κάθε σπουδαίου πολιτισμού της Μέσης Ανατολής. Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Φοίνικες και Οθωμανοί Τούρκοι ανέπτυξαν το χορό αυτό.

Η καταγωγή του χορού έχει τις ρίζες της στην ιεροτελεστία της γέννας. Η αιώνια δύναμη του χορού αυτού είναι ότι από τις απαρχές του πολιτισμού, οι άνθρωποι της Μέσης Ανατολής έχουν στο αίμα τους αυτό το χορό και τον αγαπούν πολύ.
Για παράδειγμα, σε κάθε γάμο φέρνουν ένα χορευτή oriental για να ευλογήσει με το χορό του τη νύφη και το γαμπρό και να φέρει καλή τύχη.

Οι ρίζες του χορού οριεντάλ είναι οι λατρευτικές τελετές γονιμότητας του αρχαίου κόσμου. Αυτές οι τελετές λατρείας υπήρχαν σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Η μεγάλη Μητέρα Θεά εμφανίζεται με διαφορετικές ονομασίες, όπως Durga, Parvati, Mylitta, Isis, Ashtoreth, Astarte, Ishtar, Aphrodite, Venus, Ceres κλπ. Η λειτουργία αυτών των θεοτήτων ήταν αναπαραγωγική, με μια ευρεία παγκόσμια έννοια, ώστε να επιβεβαιωθεί ο κύκλος της ζωής. Αυτή η λειτουργία ξεκίνησε την πρακτική των χορευτών που χόρευαν σε ναούς ώστε να τιμήσουν τη γονιμότητα. Οι χορευτές αυτοί θεωρούνταν επίτιμοι πολίτες.

Στα αρχαία χρόνια, ο χορός oriental θεωρούνταν ιερός. Βοηθούσε τις γυναίκες να έχουν ένα λιγότερο επώδυνο τοκετό και ήταν απαγορευμένος για τους άνδρες να τον δουν. Στη σημερινή Αίγυπτο υπάρχει ακόμα το έθιμο ενοικίασης χορευτή σε γάμους και είναι διαδεδομένο να τραβηχτεί φωτογραφία με τα χέρια στην κοιλιά της χορεύτριας, κατάλοιπο των τελετών γονιμότητας.

Ο χορός «Raqs Sharqi» έχει τις ρίζες του στις λατρευτικές τελετές γονιμότητας της Μέσης Ανατολής και ήταν ένας χορός που ασκούνταν από γυναίκες και απευθυνόταν σε γυναίκες. Αρχικά, διδασκόταν σε κορίτσια μικρής ηλικίας για να δυναμώσουν τους κοιλιακούς τους μύες ως προετοιμασία για τη γέννηση παιδιών. Οι τεχνικές απομόνωσης των μυικών κινήσεων θέλουν πολλή εξάσκηση και έλεγχο, γιατί όσο μικρότερη είναι η κίνηση τόσο μεγαλύτερος είναι ο έλεγχος και τόσο περισσότερο ασκείται ο μυς.

Ιστορικά στοιχεία για το χορό Oriental
Μέχρι τη δεκαετία του 1930, οι χορευτές ασκούσαν την τέχνη τους σε σπίτια, καφετέριες και αυλές παλατιών.

Το «Raqs Sharqi» αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην περιοχή της Αιγύπτου.
Οι «Οριενταλιστές», που ταξίδεψαν με το Ναπολέων το 1798 κατέγραψαν πρώτοι χαρακτηριστικά του χορού κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στην Ευρώπη και στις αραβικές χώρες. Ονόμασαν το χορό «le dance du ventre», δηλαδή «χορό του στομαχιού».

Ο όρος «Χορός της Κοιλιάς» («Belly Dance») δημιουργήθηκε το 1893 στο Chicago World's Fair, όπου χόρεψε μια ομάδα χορευτών από την Αλγερία.

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, οι χορευτές ασκούσαν την τέχνη τους σε σπίτια, καφετέριες και αυλές παλατιών. Στο Κάιρο, εκείνη την εποχή, μια γυναίκα απ' το Λίβανο, ονόματι Badia Mansabny, άνοιξε ένα νυχτερινό κέντρο στα πρότυπα των ευρωπαϊκών καμπαρέ και το ονόμασε «Casino Badia». Στο πρόγραμμα συμμετείχαν και χορεύτριες Oriental. Τώρα το Raqs Sharqi έπρεπε να εκτελείται σε μεγαλύτερη πίστα. Οι χορεύτριες δεν ήταν συνηθισμένες σε κάτι τέτοιο και Ευρωπαίοι εκπαιδευτές βοήθησαν τις χορεύτριες Oriental να διευρύνουν την κίνησή τους, προσθέτοντας στοιχεία και από άλλους χορούς, όπως το μπαλέτο. Η μόνη μορφή αιγυπτιακού χορού που δεν αλλοιώθηκε είναι η Baladi, η οποία πάντα εκτελείται από ένα άτομο.

Σιγά - σιγά ενσωματώθηκαν και latin ρυθμοί στη μουσική που συνόδευε τους ανατολίτικους χορούς. Για τις χορευτικές παραγωγές των κέντρων δημιουργήθηκαν ειδικά μουσικά κομμάτια, με αποτέλεσμα σήμερα η μουσική Oriental να εμπνέεται και να δημιουργείται αποκλειστικά για την χορευτική εκτέλεση των μουσικών αυτών κομματιών.

Στις μέρες μας, διάσημοι χορευτές χορεύουν σε πεντάστερα ξενοδοχεία, σε γάμους, σε ταινίες, σε θέατρα και σε νυχτερινά κέντρα. Ο χορός Oriental γνωρίζει την ακμή του παγκοσμίως και απολαμβάνει τη μεγαλύτερη φήμη που είχε ποτέ.

Στον ανατολίτικο χορό το βασικό μουσικό όργανο λέγεται Derbakkeh, κάτι σαν το τουμπερλέκι. Η ανατολίτικη μουσική βασίζεται στους ρυθμούς που οδηγούν τη μελωδία σε συγκεκριμένα μουσικά παραδοσιακά σχήματα, γνωστά από τα αρχαία χρόνια.

Ακόμα, χρησιμοποιούνται μεταλλικά κύμβαλα που εφαρμόζουν στις παλάμες, σαν τις ξύλινες καστανιέτες του φλαμένκο.
Λέγεται, μάλιστα, ότι το 200 π.Χ. οι Φοίνικες παρουσίασαν το μουσικό αυτό όργανο στους Ισπανούς, καθώς και στους Ινδούς, όπου τα κύμβαλα αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα σε εθνικούς χορούς και ονομάζονται Manjira.

Λίγα λόγια για τον ανατολίτικο χορό
Είναι γήινος χορός και χορεύεται με γυμνά πόδια που ενώνονται με το έδαφος.

Ο χορός oriental μοιάζει να είναι ειδικά φτιαγμένος για το γυναικείο σώμα με έμφαση στους κοιλιακούς μύες, καθώς και κινήσεις των γοφών και του στήθους.
Είναι ένας χορός που χαρακτηρίζεται από απαλές πολύπλοκες κινήσεις, οι οποίες εναλλάσσονται με απότομες και γρήγορες μυικές κινήσεις.

Ο παραδοσιακός αιγυπτιακός χορός εξασκείται σήμερα και από άνδρες και από γυναίκες. Σε χώρες μουσουλμανικές, όμως, απαγορεύεται να χορεύουν μαζί τα δύο φύλα, λόγω ισλαμικού νόμου.

Ο χορός oriental είναι διαδεδομένος σήμερα σε όλο τον κόσμο και εξασκείται από γυναίκες διαφορετικής πολιτισμικής προέλευσης. Στον αραβικό κόσμο, μια χορεύτρια οριεντάλ χαίρει την εκτίμηση και το σεβασμό της κοινωνίας αν η τεχνική της είναι δυνατή, ακριβής και πλήρης, αλλά, ταυτόχρονα αν μπορεί να εκφράζει με επιτυχία τα συναισθήματά της και τον ψυχικό της κόσμο.

Σήμερα, υπάρχει μια πολύ μεγάλη ποικιλία από διαφορετικά στιλ του χορού oriental, από το μοντέρνο καμπαρέ μέχρι τη λαϊκή παράδοση. Οι δάσκαλοι του oriental προσφέρουν μαθήματα σε διαφορετικά είδη διαφόρων περιοχών, όπως της Αιγύπτου, της Περσίας, της Τουρκίας, του Μαρόκου, της Τυνησίας, της Αρμενίας, να θέλουμε να αναφέρουμε μερικές μόνο απ' αυτές.

Αναπτύσσονται διαρκώς νέα στιλ και τεχνικές που ποικίλλουν από την κομψή και ραφιναρισμένη κίνηση της Αιγύπτιας χορεύτριας Suraya Hilal μέχρι τη γήινη και εκλεπτυσμένη κίνηση του χορού των ιθαγενών της Αμερικής.

Οι διάφορες ονομασίες του ανατολίτικου χορού
Πολλές ονομασίες έχουν δοθεί, όπως π.χ. oriental, belly dance, raqs sharqi και άλλες.
Πολλές ονομασίες έχουν δοθεί, όπως:
* Oriental
* Χορός της κοιλιάς
* Belly Dance
* Αραβικός χορός
* Ανατολίτικος χορός
* Raqs Sharqi
* Παραδοσιακός αιγυπτιακός χορός

Οι όροι «αραβικός χορός» και «χορός οριεντάλ» καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα χορών από τη Μέση Ανατολή ως τη Βόρεια Αφρική. Βόρεια ξεκινούν από την Τουρκία και φτάνουν ως τη Nubia στο Νότο, στο κέντρο είναι η Αίγυπτος με πλούσια χορευτική παράδοση, το Μαρόκο στα δυτικά και την Περσία στα ανατολικά.
Το «Raqs Sharqi», που σημαίνει «ανατολίτικος χορός» στα αραβικά, είναι η χορευτική παράδοση της Αιγύπτου με έμφαση στο χορό των περιοχών πάνω απ' το Νείλο.

Στις μέρες μας, ο Αραβικός Χορός έχει γίνει περισσότερο γνωστός στη Δύση με τη μορφή του Χορού της Κοιλιάς (Belly Dance).

Όλα αυτά τα στιλ ανατολίτικου χορού «αγκαλιάζουν» μια ποικιλία από διαφορετικές μορφές του χορού Oriental. Οι κινήσεις αντηχούν τη δραματικότητα και το πάθος της μουσικής, μελωδίες μυστηριακές, αισθησιακές και γεμάτες δυναμισμό.

Ο αραβικός όρος «Raqs Sharqi» μεταφράζεται ως «Ο χορός της Ανατολής» ή «Ανατολίτικος Χορός». Πρόκειται για τον αρχαιότερο χορό στον κόσμο. Ο όρος «Χορός της Κοιλιάς» μπερδεύει λίγο, καθώς όλα τα μέρη του κορμιού συμμετέχουν στο χορό, με σημαντικότερους τους γοφούς.

Σχόλια (2)

Αφήστε το σχόλιό σας

Όνομα


Σχόλιο


Αποστολή