Η αποχή και η αδιαφορία
Μεταξύ "βαρβαρότητας" και "πράσινων παπαγάλων", κόντρας και σκληρών αντιπαραθέσεων, μπήκαμε την τελική ευθεία για τις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου.
Οι πολίτες παγερά αδιάφοροι παρακολουθούν τις εξελίξεις και ελάχιστα ασχολούνται με την εκλογική αναμέτρηση. Περισσότερο σκέφτονται την δυνατότητα που τους δίνεται για 3ήμερες διακοπές στις 6,7,8 Ιουνίου καθώς την Κυριακή των Ευρωεκλογών ακολουθεί η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος.
Γίναμε Ευρωπαίοι δηλαδή... Ποιος θα το φανταζόταν την δεκαετία του 1980 ότι ο Έλληνας θα έφτανε στο σημείο να μην ασχολείται με την πολιτική. Τότε οι πολίτες έτρεχαν με τις πλαστικές σημαίες, γέμιζαν πλατείες, φώναζαν συνθήματα, παθιάζονταν, φανατίζονταν...
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει... Οι συγκεντρώσεις στις πλατείες αντικαταστάθηκαν με συναντήσεις σε αμφιθέατρα ή σε διασταυρώσεις οδών. Συνθήματα δεν ακούγονται παρά μόνο από τα μεγάφωνα ενώ ο φανατισμός και το πάθος απουσιάζουν.
Δεν είναι κακό που τα πράγματα έχουν αλλάξει. Άλλωστε κάτι τέτοιο ήταν φυσικό επακόλουθο. Οι πολίτες πλέον δεν πιστεύουν στα κόμματα. Δεν δέχονται ότι μπορούν να βελτιώσουν την καθημερινότητά του. Και διαλέγουν τον δρόμο της αποχής. Με αυτόν τον τρόπο στέλνουν το δικό τους πολιτικό μήνυμα.

ΥΓ1
Η αδιαφορία φαίνεται και σε πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση όπου φαίνεται αποχή-ρεκόρ που θα φτάσει στο 66%.

ΥΓ2
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η αποχή είναι λύση στα πολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα. Χρήσιμος πολίτης είναι ο ενεργός πολίτης. Να μην το ξεχνάμε.